In deze tijd

Wij leven allemaal in deze tijd. En in deze tijd gebeurt alles wat belangrijk voor ons is. Wij geloven in God, in Jezus Christus, wij vertrouwen op Hem Die alles gemaakt heeft, dat Zijn liefde alles uiteindelijk helemaal goedmaakt voor alle mensen. Maar dat ontslaat ons niet van een zekere eigen verantwoordelijkheid.

Soms is het moeilijk om het verschil te onderkennen tussen dat wat we aan onze Schepper mogen overlaten en wat onze eigen verantwoordelijkheid is. Op momenten denken we, dit maakt onze hemelse Vader goed, en daar vertrouwen we dan op. Maar er zijn andere momenten waarop het de bedoeling is dat wij zelf in actie komen. Zo hebben we allemaal te maken met het Corona virus. We mogen erop vertrouwen dat alles goedkomt, door Gods Hand geleid. Maar onze keus in ons doen en laten is daarbij ook van belang. Zie, steeds meer zien we in de wereld dat privacy onderuit gaat, hoe mensen zich daar ook tegen verzetten. Toch gebeuren er dingen die de overheden doen denken dat het geëigend is om de privacy meer naar onderen op het lijstje van ‘te doen’ te zetten.

Eerst ver van ons vandaan, in China bijvoorbeeld, waar iedereen gevolgd wordt en waar punten bepalen hoe iemands leven mag gaan. Ondenkbaar in onze samenleving. Maar zal dat zo blijven? Vanwege het Corona virus zijn er om ons heen al landen die de privacy niet meer bovenaan hebben staan, die mensen volgen in hun doen en laten, waar ze heen gaan, met wie ze contact hebben, of ze koorts hebben, etcetera. In sommige landen om ons heen zijn er veel strengere maatregelen genomen dan bij ons het geval is. Zo kan een ritje met de auto naar familie, om hen in hun grote tuin, op meer dan een paar meter afstand, even te zien en iets te geven, in België gezien worden als een ‘niet noodzakelijke verplaatsing’ en bestraft worden met € 250,- .  Terwijl er in die situatie niemand enig risico loopt op besmetting. Is zoiets dan geëigend?

Je kunt dit zien als een inbreuk op de privacy en een inbreuk op het vermogen om zelf inschattingen te mogen maken over een situatie. Voor de overheid is daarbij de grens de zwakste schakel. Maar is dat in alle opzichten ook redelijk? Zie, daarover heb ik gebeden. Wanneer mag een overheid je leven overnemen en wanneer blijft het je eigen verantwoordelijkheid? Die grens is moeilijk te trekken en dit was dan ook het antwoord:

Iedereen houdt in elke situatie zijn eigen verantwoordelijkheid, maar die verantwoordelijkheid kan zijn, je naar de wet van de overheid te gedragen. En van daaruit kan iedereen altijd in zichzelf, in zijn hart naar onze Schepper gaan en van Hem weten hoe daar het beste mee om te gaan. En dan zal het je verbazen hoe onze hemelse Vader nog wegen kan aanreiken die te gaan zijn. Waar we zelf niet op komen, maar die Hij wel ziet. En mocht er geen weg meer zijn, anders dan de van overheidswege gegeven restricties, dan zul je die te gaan hebben en kun je bij Hem, onze hemelse Vader, in je hart de nodige rust vinden om de situatie toch goed te doorstaan.

Zie, dat is onze verantwoordelijkheid, dat we onze innerlijk door Hem gegeven weg blijven gaan, onzichtbaar voor welke overheid dan ook, en ons niet in verwarring, in verzet, in twijfel laten brengen, want dat is in de ware liefde van onze Schepper niet nodig.