In deze tijd

Wij leven allemaal in deze tijd. En in deze tijd gebeurt alles wat belangrijk voor ons is. Wij geloven in God, in Jezus Christus, wij vertrouwen op Hem Die alles gemaakt heeft, dat Zijn liefde alles uiteindelijk helemaal goedmaakt voor alle mensen. Maar dat ontslaat ons niet van een zekere eigen verantwoordelijkheid.

Soms is het moeilijk om het verschil te onderkennen tussen dat wat we aan onze Schepper mogen overlaten en wat onze eigen verantwoordelijkheid is. Op momenten denken we, dit maakt onze hemelse Vader goed, en daar vertrouwen we dan op. Maar er zijn andere momenten waarop het de bedoeling is dat wij zelf in actie komen. Zo hebben we allemaal te maken met gebeurtenissen in onze tijd, bijvoorbeeld het Corona virus. We mogen erop vertrouwen dat alles goedkomt, door Gods Hand geleid. Maar onze keus in ons doen en laten is daarbij ook van belang. Steeds meer zien we in de wereld dat privacy onderuit gaat, hoe mensen zich daar ook tegen verzetten. Toch gebeuren er dingen waarvan overheden denken dat het geëigend is om de privacy wat lager op het lijstje van ’te doen’ te zetten.

Eerst was het ver van ons vandaan, in China, waar iedereen gevolgd wordt en waar punten bepalen hoe iemands leven mag gaan. Ondenkbaar in onze samenleving. Maar zal dat zo blijven? Vanwege het Corona virus stond in veel landen om ons heen en ondertussen ook bij ons de privacy niet meer bovenaan, mensen werden gevolgd in hun doen en laten, waar ze heen gingen, met wie ze contact hadden, of ze koorts hadden, et cetera. De maatregelen werden strenger, voor ons gevoel soms buiten proporties. Zo kon in de tijd dat het Corona virus flink om zich heen greep in België een ritje met de auto naar familie, om hen in hun grote tuin op een paar meter afstand, even te zien of iets te geven, gezien worden als een ‘niet noodzakelijke verplaatsing’ en bestraft worden met een bedrag van € 250,- . Terwijl er daarbij eigenlijk niemand enig risico liep op besmetting. Is zoiets dan geëigend?

Dat is te zien als een inbreuk op de privacy, een inbreuk op het vermogen om zelf inschattingen te mogen maken over een situatie. Voor de overheid is het aangeven van de grens de zwakste schakel. Maar is dat in alle opzichten ook redelijk? Zie, daarover heb ik gebeden. Wanneer mag een overheid je leven overnemen en wanneer blijft het je eigen verantwoordelijkheid? Die grens is moeilijk te trekken en dit was dan ook het antwoord:

Iedereen houdt in elke situatie zijn eigen verantwoordelijkheid, maar die verantwoordelijkheid kan zijn, je naar de wet van de overheid te gedragen. En van daaruit kan iedereen altijd in zichzelf, in zijn hart naar onze Schepper gaan en van Hem weten hoe daar het beste mee om te gaan. En dan zal het je verbazen hoe onze hemelse Vader nog wegen kan aanreiken die te gaan zijn. Waar we zelf niet op komen, maar die Hij wel ziet. En mocht er geen weg meer zijn, anders dan de van overheidswege gegeven restricties, dan zul je die te gaan hebben en kun je bij Hem, onze hemelse Vader, in je hart de nodige rust vinden om die situatie goed te doorstaan.

Dat is onze verantwoordelijkheid, dat wij de door Hem innerlijk gegeven weg blijven gaan, onzichtbaar voor welke overheid dan ook, en ons niet in verwarring, in verzet, in twijfel laten brengen, want dat is in ware liefde voor onze Schepper niet nodig.